1. دکتر اشیا روی میز و پنجره را جمع می‌کند. به سمت کمدش رفته، پشت‌پنجره‌ای‌های چوبی را برمی‌دارد، یکی‌یکی به قاب پنجره میخکوب می‌کند چنان‌که هیچ روزنِ نوری باقی نمی‌ماند. تصویر یک‌دست سیاه است. به عادت معلوف، نوشتن در دفتر روزانه‌اش را شروع می‌کند و هم‍‌زمان با صدایی مقطع و خسته می‌خواند: «یک روز صبح اواخر اکتبر کمی قبل از این‌که اولین ... بارون‌های... پاییز... شروع شود و زمین را خیس کند و آشوبی در مزرعه غربی به‌راه بندازد تا این‌که بوی لجن بلند شود و با یک باد شهر را به گند بکشد، فوتاکی با صدای ناقوس‌ها بیدار شد. نزدیک‌ترین کلیسا هشت کیلومتر از سمت جنوب غربی با منطقه هاچمیس که یک کلیسای متروکه است فاصله داشت. اما آنجا نه‌تنها ناقوسی نبود بلکه برج کلیسا هم خراب ... زمان جنگ خراب شده بود.... » (سکانس پایانی تانگوی شیطان/ بلا تار)

2. یکی از پایه‌های کارکردی مغز توهم است. یک پرنده ممکن است در بین چرخ‌دنده‌های یک ماشین لانه کند، چرا؟ چون به این جمع‌بندی رسیده است که مکان امنی‌ست. با اولین تلنگر دستگاه کل لانه و امنیت حیوان نابود می‌شود. آیا او مکان امنی را انتخاب کرده بود؟ نه، اما مغز او در لحظه‌ای پذیرفته بوده که این گزینه باید انتخاب شود. هر فرد در حین زندگی وارد روابطی می‌شود، دست به انتخاب‌هایی می‌زند و اهداف و آرمان‌هایی را برمی‌گزیند که در لحظه به آن‌ها اعتقاد دارد. با گذر زمان شکاف بین ذهنیت و عینیت نمایان می‌شود و هر پیش‌بینی نادرست مانند ضربه چکشی بر پیکر انتظارات فرد فرود می‌آید. ابتدا نادیده می‌گیرد، بعد می‌جنگد و نهایتا در نقطه‌ای تسلیم عینیت موجود می‌شود. در واقع، تحولات بیرونی به راهی می‌روند و ادراکات ذهنی ما به راهی دیگر اما گاهی بر هم منطبق می‌شوند و  احساسی از عامل بودن به ما دست می‌دهد. هدف مقدس امروز می‌تواند همان پاشنه آشیل فردا باشد و البته «تاریخ قبرستان اراده مردان بزرگ است.» شاید از همین روست که بر سنگ قبر چالز بوکوفسکی حک شد: «تلاش نکنید!».

3. نقطه پایانی در سینمای بلا تار معمولا به سکوت، سکون و خاموشی ختم می‌شود، نوعی وضعیت قفل‌شده. شخصیت مرکزی در فیلم‌های او فردی است آگاه که قبل از وقوع فاجعه آن را می‌بیند اما قدرت تغییر مسیر جریان حوادث را ندارد، لاجرم سکوت می‌کند. این سکوت از سر خودآگاهی است که فرد نسبت به ناتوانی‌اش در تغییر امور پیدا می‌کند. موضوع فراتر از امید و ناامیدی است، مکاشفه‌ایست نهایی، مرحله‌ای از بلوغ یا شاید زوال. دیگر تغییر مناسبات دنیا، شهرت، ثروت، محبوبیت، ابدیت و... و به قول بهمن محصص چلوکباب روزانه چندان جذابیتی ندارد، فرد وارد جهانی ذهنی شده که از او آغاز می‌شود و به هم‌او ختم.

4. «در حقیقت من راه دیگری در پیش گرفته‌ام و سال‌ها و گاه ثانیه‌هاست که در فضاهایی دیگر سکنی گزیده‌ام، تحت حمایت کتاب حکمت کتاب غریبی که زمزمه می‌کند: آن‌چه تا کنون بوده، همان خواهد بود. بله من از این پس، همان‌جا خواهم رفت که تا کنون بوده‌ام... » (بخشی از نامه‌ ژان-لوک گدار به جشنواره کن امسال)

Song: Old  - Werckmeister Harmonies

Artist: Víg Mihály

Album: Filmzenék Tarr Béla Filmjeihez

Year: 2009

Link: https://db.tt/UvepLjyA